Het viel niet echt mee deze zomer. De start was fantastisch, maar de “echte” lange zomer bleef uit. Helaas… De regen is echt vervelend. Harde regen, zachte regen, miezer en slagregens. Inmiddels ken ik ook de wind die er meestal mee gepaard gaat. Gelukkig ga ik 2 x per week eruit. Tennissen met vriendinnen. Dat doet mij echt enorm goed, want nu heb ik soms echt wel moeite met het alleen thuis zitten. Nu ben ik  blij dat ik over zo’n 3 mnd weer aan de slag kan gaan. Het moederschap is voor mij liefde op het eerste gezicht, een wonder en ook best zwaar. Het is eigenlijk jammer dat er zoveel moeders werken. Soms vraag ik mij ook af hoe dat nou in andere landen is geregeld. Hoe denken ze daar over werkende moeders en zwangerschapsverlof. Het lijkt nu zo kort, die 3 maandjes en dan lijkt een jaar thuiszitten opeens heel lang… Respect voor alle vrouwen en moeders die hun job opgaven voor hun kroost! Ik drom nu weer af en toe van mijn “oude” baan en stiekem wordt ik dan heel blij wakker.

Na wat wikken en wegen hebben wij besloten toch maar in Nederland te blijven. Het was heerlijk in Zeeland. Voor de kleine man was het goed te doen in de auto en in het vakantie huisje was alles aanwezig.  Het strand was op loopafstand. De zon scheen en in de zee konden we zelfs pootje baden. Mijn kleine mannetje vond het zand en de zee fascinerend. De geur en geluiden zorgden ervoor dat hij in de ochtend 1.5 uur sliep en in de middag 2uur. Misschien is het ook wel weer zo’n groei sprong ofzoiets. Nu ben lik licht teleurgesteld over het weer van augustus… Wat een regen, dan duurt de dag soms best lang. Iedereen is weer druk aan het werk en ik ben vanaf vandaag vastbesloten om een er een leuke dag van te maken. Als de kleine man is uitgeslapen gaan we op pad. Een goede regenjas, een regenhoes voor de wagen en een stralend humeur. Het is tenslotte weekend en dan is (bijna) iedereen weer vrij!

Wat een heerlijkheid dit  weer. Ik geniet nu met volle teugen van mijn keuze om thuis te blijven. Dit heerlijke weer lijkt wel een beloning… Voor alle ouders die werken wens ik dat het in het weekend minstens net zo mooi is. Het verwonderd mij enorm hoe hard mijn kleine man groeit. Ik ben vervuld met dankbaarheid dat ik het allemaal op deze manier zelf iedere dag mag meemaken. Als ik hem nu een uurtje naar opa en oma breng is hij vol van blijdschap en zwaait hij zijn armpjes op en neer. Dat is geweldig. Voor opa en oma is het ook erg gezellig. Hij schenkt hen voortdurend een gezellige glimlach en lijkt de liedjes van mijn moeder met open mondje in zich op te nemen. Voor mij geeft het wel even “lucht” om even iets anders te kunnen doen. Dat vind ik heel ondankbaar klinken, maar het is soms best zwaar om de hele dag alleen te zijn terwijl iedereen werkt. Het lukt mij steeds beter een soort dagprogramma en afspraken te maken om een gezellige dag te hebben. Het weer werkt in ieder geval met mij mee. Over de vakantie zijn we nog niet uit. Het blijft een beetje lastig of we willen vliegen of juist met de auto willen gaan. Heeft iemand er ervaring met beide met een 5 maanden oude baby?

Hoe doe je nou een leuke vakantie met je kind? Mijn manneke is nog klein, als ik eraan denk wat er allemaal mee moet… Misschien denk ik wel veel te ingewikkeld?! Mijn kleine man is nu 4 maanden. Dus het hele verhaal, de wagen, ‘t wippertje, maxi-cosi, bedje en alles wat ik nu vast vergeet. Mijn man wil echt graag weg. Dat snap ik ook wel, maar ik wil ook niet te lang vliegen of in de auto zitten. Ik weet eigenlijk nog niet eens wat nou beter is? Goed; heeft iemand ervaring met het op vakantie gaan met een baby van 4 maanden. Gelukkig, hoera, ik voed zelf dus daar hoef ik mij niet druk om te maken. Nu bedenk ik mij ook dat sommige landen ook niet veilig zijn met betrekking tot de inentingen. Dat ga ik dan maar eerst een uitzoeken, dat vindt ik gewoon gevaarlijk.

Het begon al 3 weken geleden. Mijn man en ik zijn enig kind en wij werden door beide moeders gevraagd wat onze plannen waren voor Moederdag. Ik wilde eigenlijk gewoon even genieten van mijn eerste echte officiële Moederdag. Het plan, werd mede door mijn man, wreed verstoord. Het begon er nu echt op te lijken dat wij een dag gingen inrichten voor de oma’s. Zij zijn moeder en oma, dat is nog veel specialer. Mijn roze wolk gedachte over mijn eerste Moederdag had niets meer met de realiteit te maken. Om de eerste kop koffie zou gedronken worden bij schoonmoeder rond 10.00uur. Toen mijn man dit vertelde, terwijl hij zich stond uit te kleden, met zijn rug naar mij toe, dacht ik; “Hij maakt een grapje”. Maar helaas het was serieus. Hij was eigenlijk vergeten dat dit mijn eerste Moederdag zou zijn. En oh ja, wat ik dan wilde hebben… Mannen, schoonmoeders en Moederdag dat is geen ideale combinatie. Maar goed, toen ik rustig uitlegde wat ik ervan verwachte, begreep hij dat wel. Ik heb met hem afgesproken dat hij een andere afspraak maakt met zijn moeder voor de middag en ik lekker kan genieten van mijn eerste Moederdag ontbijtje, in bed!

Het is gelukt! Mijn werkgever geeft mij, tot mijn kleine man 1 jaar,  is verlof! Mijn man en ik hebben veel gepraat en gerekend, maar het moet lukken. Mocht er toch financiële tegenslag zijn, heb ik mijn ouders gevraagd mij te steunen. Ook ben ik heel trots dat ik toch weer ben gaan tennissen. De meiden waren zo lief en begripvol, ze bleven wel contact houden. Ze lieten mij weten dat ze mijn keuze niet begrepen, maar er wel respect voor hadden. In eerste instantie vond ik hun eerlijkheid wel lastig. Het is dan een echt verschil van mening, maar niet op een negatieve manier. Heerlijk zulke vriendinnen. Nu ga ik weer 2 keer per week tennissen, dan kunnen de opa’s en oma’s toch af en toe een uurtje oppassen en kan ik er een beetje aan wennen. Ik las toen een artikel hier op de site over het wennen aan oppas. Dat is dus duidelijk niet alleen voor de kinderen, ook voor sommige ouders… Iedere keer vraag ik mezelf af, ben ik nou zo’n mallerd of stappen een hoop vrouwen over deze emotie heen omdat ze moeten werken? Of misschien denken dat ze moeten werken. Voor mij is het materialistische aspect na de geboorte van mijn zoon terug naar de basis. Daar bedoel ik mee; ja, natuurlijk moeten we de rekeningen kunnen betalen. Maar moeten we 3x met vakantie? Hebben we eigenlijk wel 2 auto’s nodig? En ook mijn handtas en schoenen verzameling heeft momenteel geen uitbreiding nodig. Wel ben ik van mening dat je geld nodig hebt om ook leuke dingen te kunnen doen en je op die manier te kunnen ontspannen. Geen geld maakt ongelukkig, geld is niet de garantie om gelukkig te zijn.

Het is nu zover dat ik een gesprek op mijn werk heb aangevraagd. Ik ga proberen om nog wat langer verlof te krijgen en hoop dat het lukt. Ik ben gewoon nog niet toe aan werken. Ik vind mijn kind te leuk en te lief, ik ben de enige die hem veilloos aanvoelt. Nou ja, mijn man doet ook enorm zijn best en ik zie dat ze echt een klick hebben. Van de opa’s en oma’s wordt ik eigenlijk alleen maar nerveus. Mijn kindje voelt dat natuurlijk ook. Dat werkt dus nog niet zo goed. Ik besef mij ook hoe het moet voelen voor ouders van wie hun kind voor het eerst naar school gaan. Ik heb een leuke baan, alle kindervakanties vrij.  Misschien nog een paar maanden extra verlof.  Misschien lukt het mij dan om mijn kleine lieve mannetje iets meer los te laten.

Mijn man en ik lijken er niet uit te komen. Ik wil gewoon zelf voor onze zoon zorgen. Niet na en voor mijn werk. Maar gewoon de hele dag. Mijn vriendinnen verklaren mij voor gek. Ik heb een hele leuke baan. Flexibele collega’s, maar toch wil ik gewoon bij mijn kleine mannetje blijven. Mijn man denkt dat we het financieel te veel zullen missen, maar ik wil het gewoon. Mijn moeder denkt dat ik een soort depressie heb en zegt dat ik naar de huisarts moet gaan. Dat is het allemaal niet, ik voel mij ziels gelukkig. Ik zweef hoog op een roze wolk en ik wil daar nog even blijven zweven. Een andere vriendin adviseerde mij om de mogelijkheden van thuiswerken eens te gaan bekijken. Dat is misschien wel een idee, maar als wat? Heeft iemand hetzelfde gevoel gehad als ik? Hoe komen we hier samen uit?

Jeetje, de tijd tikt maar door en ik heb nog geen idee hoe ik dit moet oplossen… Is er misschien iemand hier op de site die ook niet meer wilde werken, maar eigenlijk wel moet?

Na 1 minuut mijn kindje in mijn armen gehouden te hebben wist ik het al. Hij is mooi, lief en helemaal van mij. De visite was leuk, maar vaak moest ik dan even voeden. Mijn man mag hem wel knuffelen en vasthouden, die houdt net zoveel van hem als ik. De oma’s mogen af en toe even hun kleinkind knuffelen. Liever niet te lang, dan wil ik hem weer zelf vasthouden of lekker neerleggen in zijn wiegje. Nog 2 maanden te gaan. Ik wil het niet, ik wil niet terug naar mijn werk. Mijn kleine mannetje overlaten aan een ander, tuurlijk kunnen zij ook goed voor hem zorgen, maar ik kan het beter. Als de beste, want ik ben zijn mama.

Deze week ben ik er voorzichtig over begonnen met mijn man. Hij schrok enorm. Hij zal dan alleen de kostwinner zijn en dat is niet wat we hadden afgesproken. We bleven beide werken, ik parttime in het onderwijs en hij in flexibele uren fulltime. Met wat hulp van de opa’s en oma’s zag het er rooskleurig uit. Maar dit gevoel is zo heftig, ik voel mij gewoon ziek als ik denk aan werken. Mensen om mij heen vinden het heel normaal om te blijven werken. Ook even iemand anders zijn dan alleen maar mama. Dat is leuk voor hun, maar ik wil gewoon alleen maar mama zijn.