Na 1 minuut mijn kindje in mijn armen gehouden te hebben wist ik het al. Hij is mooi, lief en helemaal van mij. De visite was leuk, maar vaak moest ik dan even voeden. Mijn man mag hem wel knuffelen en vasthouden, die houdt net zoveel van hem als ik. De oma’s mogen af en toe even hun kleinkind knuffelen. Liever niet te lang, dan wil ik hem weer zelf vasthouden of lekker neerleggen in zijn wiegje. Nog 2 maanden te gaan. Ik wil het niet, ik wil niet terug naar mijn werk. Mijn kleine mannetje overlaten aan een ander, tuurlijk kunnen zij ook goed voor hem zorgen, maar ik kan het beter. Als de beste, want ik ben zijn mama.

Deze week ben ik er voorzichtig over begonnen met mijn man. Hij schrok enorm. Hij zal dan alleen de kostwinner zijn en dat is niet wat we hadden afgesproken. We bleven beide werken, ik parttime in het onderwijs en hij in flexibele uren fulltime. Met wat hulp van de opa’s en oma’s zag het er rooskleurig uit. Maar dit gevoel is zo heftig, ik voel mij gewoon ziek als ik denk aan werken. Mensen om mij heen vinden het heel normaal om te blijven werken. Ook even iemand anders zijn dan alleen maar mama. Dat is leuk voor hun, maar ik wil gewoon alleen maar mama zijn.