Het is nu zover dat ik een gesprek op mijn werk heb aangevraagd. Ik ga proberen om nog wat langer verlof te krijgen en hoop dat het lukt. Ik ben gewoon nog niet toe aan werken. Ik vind mijn kind te leuk en te lief, ik ben de enige die hem veilloos aanvoelt. Nou ja, mijn man doet ook enorm zijn best en ik zie dat ze echt een klick hebben. Van de opa’s en oma’s wordt ik eigenlijk alleen maar nerveus. Mijn kindje voelt dat natuurlijk ook. Dat werkt dus nog niet zo goed. Ik besef mij ook hoe het moet voelen voor ouders van wie hun kind voor het eerst naar school gaan. Ik heb een leuke baan, alle kindervakanties vrij.  Misschien nog een paar maanden extra verlof.  Misschien lukt het mij dan om mijn kleine lieve mannetje iets meer los te laten.

Mijn man en ik lijken er niet uit te komen. Ik wil gewoon zelf voor onze zoon zorgen. Niet na en voor mijn werk. Maar gewoon de hele dag. Mijn vriendinnen verklaren mij voor gek. Ik heb een hele leuke baan. Flexibele collega’s, maar toch wil ik gewoon bij mijn kleine mannetje blijven. Mijn man denkt dat we het financieel te veel zullen missen, maar ik wil het gewoon. Mijn moeder denkt dat ik een soort depressie heb en zegt dat ik naar de huisarts moet gaan. Dat is het allemaal niet, ik voel mij ziels gelukkig. Ik zweef hoog op een roze wolk en ik wil daar nog even blijven zweven. Een andere vriendin adviseerde mij om de mogelijkheden van thuiswerken eens te gaan bekijken. Dat is misschien wel een idee, maar als wat? Heeft iemand hetzelfde gevoel gehad als ik? Hoe komen we hier samen uit?

Jeetje, de tijd tikt maar door en ik heb nog geen idee hoe ik dit moet oplossen… Is er misschien iemand hier op de site die ook niet meer wilde werken, maar eigenlijk wel moet?