Het is gelukt! Mijn werkgever geeft mij, tot mijn kleine man 1 jaar,  is verlof! Mijn man en ik hebben veel gepraat en gerekend, maar het moet lukken. Mocht er toch financiële tegenslag zijn, heb ik mijn ouders gevraagd mij te steunen. Ook ben ik heel trots dat ik toch weer ben gaan tennissen. De meiden waren zo lief en begripvol, ze bleven wel contact houden. Ze lieten mij weten dat ze mijn keuze niet begrepen, maar er wel respect voor hadden. In eerste instantie vond ik hun eerlijkheid wel lastig. Het is dan een echt verschil van mening, maar niet op een negatieve manier. Heerlijk zulke vriendinnen. Nu ga ik weer 2 keer per week tennissen, dan kunnen de opa’s en oma’s toch af en toe een uurtje oppassen en kan ik er een beetje aan wennen. Ik las toen een artikel hier op de site over het wennen aan oppas. Dat is dus duidelijk niet alleen voor de kinderen, ook voor sommige ouders… Iedere keer vraag ik mezelf af, ben ik nou zo’n mallerd of stappen een hoop vrouwen over deze emotie heen omdat ze moeten werken? Of misschien denken dat ze moeten werken. Voor mij is het materialistische aspect na de geboorte van mijn zoon terug naar de basis. Daar bedoel ik mee; ja, natuurlijk moeten we de rekeningen kunnen betalen. Maar moeten we 3x met vakantie? Hebben we eigenlijk wel 2 auto’s nodig? En ook mijn handtas en schoenen verzameling heeft momenteel geen uitbreiding nodig. Wel ben ik van mening dat je geld nodig hebt om ook leuke dingen te kunnen doen en je op die manier te kunnen ontspannen. Geen geld maakt ongelukkig, geld is niet de garantie om gelukkig te zijn.